pubermoeder?
Pubermoeder… Dat is toch dat je oud bent, verantwoordelijk enzo. Alles onder controle, weet wat je wilt. En dat je dan de ruimte hebt voor narrige buien. En daar adequaat op kunt reageren… Toch? Ja?!
.
Oef gelukkig, dat ben ik nog helemaal niet.
.
Alleen. Ik heb een kind dat dat nog niet weet. Dat staat te trappelen om geen kind meer te zijn. Dat alvast een hokje opschuift, richting volwassen. En narrige buien? Nee hoor. Dat klinkt nog veel te lief. Explosief, dat past hier beter! En hij groeit ook alvast maar uit al z’n kleren. Hij kan mijn sokken aan. En ik bijna zijn schoenen. (Nu is dat niet direct verkeerd. Hij heeft heeeeele stoere schoenen. Als hij ze niet zelf altijd aanhad, was ‘ie ze kwijt!) Hij groeit zelfs zo hard dat hij zelf ook regelmatig in de war is. Dan brengt hij z’n glas naar z’n mond en giet hij de eerste helft over z’n schoot, omdat hij dacht er al te zijn… Of andersom, toen hij laatst z’n broek aandeed, zittend op zijn bed, stootte hij niet zacht met z’n knie tegen z’n tanden. Hij was er zelf verbaasd over: “Jee mam, zag je dat? Mijn benen zijn al zo lang!”
.
Ik mag dus wel opschieten met volwassen worden, straks istie me voor!!!
.
Maar laatst ben ik me na een boze bui (van beide kanten) bij het ontbijt, helemaal te buiten gegaan met mijn hartjes-uitsteekvormpje. En heb ik een verwen-lunch voor ‘m gemaakt. En dat viel echt nog wel in goede aarde! Of zal dat blijven? Zie je wel ik weet er nog niks van. Van pubers. Hij moet echt nog even wachten!
Er is vandaag flink gewerkt! Er zijn vier vieze wassen gewassen en gedroogd, wel tien schone wassen gevouwen en opgeruimd. Er zijn twee vingerskatebanen voor een vriendje gemaakt. Er zijn stenen uit de voortuin gehaald en naar de achtertuin gekruid. Er zijn wat rokjes en vleugels gemaakt in mini formaat. Er is verse tagliatelle gemaakt en opgegeten. Er is zelfs gespeeld! En er is goed op de rupsen gelet… Over dat laatste hadden wij zo onze bedenkingen. Daarom hebben wij van onze kant weer goed op de kat gelet. Thoh! Gelukkig maar dat de zon zoveel scheen, anders waren we misschien wel een beetje moe geworden…
haha, meteen al weer niet aan m’n voornemen gehouden…. Oké, niet ELKE dag dan, maar om de dag, of om de paar… Vaker. Laten we het daarbij houden.
Tijdens mijn winterslaap maakte ik twee grote prikborden voor alles waar ik graag nog eens naar kijk. Vaak bedenk ik vanalles om te maken als ik bij anderen kijk of als ik in bed lig, of als ik op de fiets zit… En als ik dan tijd heb om dat dan ook daadwerkelijk te doen, weet ik het niet meer. En dat neemt zoveel tijd in beslag, tegen de tijd dat ik eindelijk opgang ga komen (na bij jullie uitgebreid me te vergapen, mensenkinderen wat een creativiteit en een werklust hier in blogland!!!) dan is het juist weer tijd om te eten, op te halen, of koffie te zetten…
Zonet heb ik weer een zakje gemaakt. Met van die leuke knoopjes van vroeger op de klep. Ik vond ‘m eigenlijk een beetje saai, tot ik bedacht er die knoopjes op te naaien.
Kijk, ik ben lekker op dreef, zien jullie wel? En niet alleen hiermee. Ik heb zelfs (misschien wel voor het eerst ooit!!!) het huishouden onder controle!!! Haaa, wie had dat ooit gedacht.. Alle was weg, huis gestoft en gezogen, keuken en badkamer schoon, beneden staat pizzadeeg te rijzen en tomatensaus in de koelkast over van gisteren (toen het helaas niet zo erg lekker was, maar daar ga ik straks nog wat aan doen…) Ik borrel helemaal!!!
Gister heb ik eindelijk het terras weer zomerklaar gemaakt. Tot nu toe was het wat provisorisch en ongezellig. Nu staat de bank er weer. En kleedjes en kussens, en de lappen tegen de zon.