Nu zit ik in de put.
In zak en as.
In een dip.
Ingezakt.
Uitgeteld.
Ik had alles zooo goed op een rij de laatste tijd. Elke week ging beter. Oke, bijna alles. Alles behalve de was, die lag huizenhoog op zolder. Er was flink wat gemopper over de was. Op mij.
Maar verder! Elke dag brood bakken, elke week alle boodschappen. Elke dag gezond maaltje. Op tijd ook. Elke zondag het huis schoon, met z’n allen! Elke zaterdag bespraken we met z’n vieren hoe alles ging en wat we wilden veranderen. De kinderen en Manlief hielpen mee, zodat wat er voor mij overbleef precies te behappen was. En dat ging goed. Echt ik deed het fluitend! Ik had energie! Ik rende de trappen op. Iedereen zei: Wat fiets je toch hard! Huh? En dat is jaren niet zo geweest. Ik had het zo nu en dan behoorlijk voor m’n kiezen. Maar nu genoot ik!!!
En m’n winkel. Dat is iets waar ik echt al een jaar… ruim! mee bezig was. En nu ligt ‘ie klaar, bijna helemaal gevuld, nog een paar poppetjes, kleertjes, fotootjes…
De laatste weken was ik er wel errug zenuwachtig over. Voor het eerst eigenlijk iets wat echt van mij is waarmee ik naar buiten kom. Ik heb na m’n studie net 2 jaar gewerkt, maar niet met geweldig veel plezier en zeker niet met geweldig veel… (kom even niet op het woord…) .. naja, dat ik hoorde dat ik het goed deed. En toen kwam Leeuwenhart met geweld binnen en ging ik onderuit en sindsdien heb ik alleen binnenshuis gewerkt. Wat ik met veel plezier deed, maar weer is daar van buitenaf weinig… (weer dat woord, vul maar in)..
Ik had dus steeds meer hoofdpijn en dacht als het maar eenmaal zover is, dan is de druk van de ketel, en heb ik nergens meer last van.
.
Maar telkens als ik dacht: oke, nog een paar dagen, hooguit twee weken. Dan was er een kind vrij, ziek, moest ik mee naar de schoolarts, beugelarts, feest vieren op school…. naja ik kan nog wel twintig dingen noemen! En telkens schoof ik de opening weer verder vooruit en kreeg ik meer hoofdpijn… (En dan meteen de gedachte: potverrrr als dit niet… dan was ik er nu zo’n beetje!) En nu had Manlief vakantie. Een week vooruit op de kinderen. En ik dacht: Nu zal ik es even! Oke, Leeuwenhart z’n kinderfeestje zit er nog tussenin… Dat kwam vooral goed uit met die vakantie van Manlief, anders zou ik het alleen moeten doen. En oke, dat moet natuurlijk ook voorbereid worden… Goed twee dagen minder, maar dan nog! En oh ja, we moeten boodschappen doen. En. En. Dan is het natuurlijk oook vrijdag al koninginnedag. Dus er bleef maar 1 dag over. Dat had ik maandag al in de gaten. En ik stond al op met hoofdpijn en dat werd steeds erger. En aan het eind van de dag bleek dat er toch dinsdag nog wat gedaan moest worden, waardoor er voor mij, (echt! niet gelogen!) precies een half uur in de hele week overbleef!!!!
.
En dinsdagnacht kreeg ik koorts, woensdagochtend was ik wat wankel, ’s middags met het feest ging het weer goed. Zelfs geen hoofdpijn.
En het feest was super. We hadden een wieisdemol-kompas-speurtocht gemaakt en al die 10 en 11 jarige jongens (en 1 meisje) vonden het geweldig! Het weer was mooi, de tijd was goed, we hadden lol!!!
.
En ’s nachts had ik weer koorts. En gister deed m’n hele lijf pijn. M’n ogen konden maar half open en ook niet te lang. Ik heb de hele dag op de bank gelegen. Vandaag gaat het ietsie beter. Minder pijn. Maar ik kan nog niet een vierkantje haken of ik ben al buiten adem… Echt! En nu ben ik zozozo bang dat ik weer de ziekte van Pfeiffer heb!!! Die heb ik al twee keer eerder gehad. In mijn pubertijd (al 25 jaar geleden..!…) en 9 jaar geleden. En allebei de keren was ik anderhalf jaar onder zeil! Ik ben misschien wel erg snel bang en het kan ook best een griepje zijn… of iets anders. Maar ik wil me niet zo voelen!!! Ik ben boos en bang en ik vraag me af (tjee wat heb ik nu een tijd om me af te vragen…) of die winkel wel voor mij in de sterren staat of of dat ik misschien een blokkade heb om me gewaardeerd (JA! dat is het woord!) gewaardeerd en gezien te voelen…
.
Ja en nu ben ik echt weer helemaal kapot. Maar ook lekker wat ontlucht! Oh ja. Hier is het uitzicht wat ik heb vanaf mijn bank, waarop ik al twee dagen lig. (Twee dagen! Wat is dat nou… Klagen kan ik wel, of niet?)
Mijn Roverskind is plotseling van een kleuter in een 1e-klasser veranderd. ’s Avonds nog rolde een dreuteltje met mollige handjes en vlugge voetjes schaterend haar bed in. Maar ergens midden in die nacht veranderde ze. Als ik wat beter had opgelet dan had ik wel het sliertje paarsrode rook dat onder haar deur doorglipte gezien. Of het sterre-licht dat niet van buiten, maar van binnen scheen te komen. Maar ik zag niets, wist ik veel… En ’s ochtends rolde niet het knuffelige krummeltje ons bed in, maar stapte er een doelgericht langbenig schepsel binnen dat ons vreemd vertrouwd voorkwam.
Manlief heeft vakantie, en de rupsen die hij in zijn klas had meegenomen om bij ons te komen logeren. In de eerste nacht zijn er twee uit hun cocon gekropen!! We hebben ze buiten neergezet. Ze konden eerst nog niet vliegen. We waren al bang dat ze suf waren doordat ze nog niets te eten hadden gehad. (Suikerwater uit een dun rietje, tja dat hebben we niet voorradig. Dat rietje dan..) Maar nee. Hun vleugeltjes waren nog wat vochtig. Ze moesten eerst even drogen. We hebben ze helaas niet weg zien vliegen, want we hadden niet de hele dag de tijd, maar er zitten nog een heleboel rupsen in de bak, dus wie weet de volgende lichting!!!