Yesss! Ik heb ‘m weer ! M’n lekkere gangetje… helemaal in de stroom en dat dan alles lukt!!! En dan is nu de truc om die stroom niet stevig vast te grijpen, maar lekker laten gaan en te vertrouwen dat ‘ie weer terug komt. Haha. Daar ben ik druk mee aan het oefenen…

Nou was ik toch bijna gestopt met bloggen en krijg ik weer een award! Daar deed ik al een tijd geleden niet meer aan, maar omdat ‘ie van die lieve Elly komt, altijd een trouwe fan en lekker enthousiast, wil ik hem graag hebben! Dankjewel voor je mooie woorden, Elly!

Ik ga hem alleen niet aan 5 anderen doorgeven, want ik zit niet meer zo in het blog-wereldje, maar mijn vriendin Miranda heeft net een blog gemaakt en laat daar de allermooiste dingen zien, dus die wil ik graag onder de aandacht brengen!!!

En nu ik toch bezig ben: op dit moment maak ik een abc-boek. Ik heb in twee weken het woordenboek gelezen en er de mooiste woorden in gevonden, die ik nu gebruik om verhaaltjes en illustratie van te maken. De A is af. Op naar de B. De foto is een beetje raar, met die zwarte randen, maar het lukte me niet zo snel er iets beters van te maken…

Op de fiets onderweg vanuit de stad. Bijna thuis ligt een weilandje met paarden erin. Het was net schemerig aan het worden en de mist kwam opzetten. Wij stapten af om het paardje -net buiten beeld- te aaien (Jonathan) en om daar foto’s van te nemen (ik). Niet te zien op deze foto is de vrouw met haar hondje die een praatje begon en niet meer ophield. Jonathan was zich aan het vervelen, want het paard vond dat ‘ie genoeg geaaid was en vermaakte zich met het hondje dat een meter de lucht in sprong van schrik toen Jonathan zich naar hem toe boog. En daarna om elke minimale beweging van Jonathan uit z’n dak ging van woede. En ik deed verwoede pogingen om van de vrouw af te komen. Steeds opnieuw werd mijn afsluitende zin genegeerd en ik zette telkens een stapje naar achteren. Op die manier kwamen we bij onze fietsen, waar we gierend van de lach opsprongen. We riepen nog: dag mevrouw! en het was al donker toen we eindelijk thuis waren!

Ronja klom van de week op schoot, schoof haar armen om me heen en fluisterde in mijn oor: Mamma! Dank je wel voor de wereld!

ze zag de film ‘leve de koningin’ wel vier dagen achter elkaar in de herfstvakantie en is nu in de leer bij haar pappa. Ze doet soms werkelijk slimme zetten en soms duurt het haar te lang en kruipt ze onder tafel om iedereen z’n veters aan elkaar te knopen en soms gooit ze het bord door de kamer. Ik vind haar heel knap!

Zondagochtend. Manlief en ik spelen een potje jambo. Het leukste spelletje dat ik ken, omdat ik van plaatjes hou en omdat er net genoeg strategie bij komt kijken dat ik trots kan zijn als ik soms es win, maar ook zoveel geluk dat het alle andere keren aan de kaarten ligt dat ik verlies! De kinderen schaken, want voor hun moet er wel wat meer uitdaging zijn. Natuurlijk. En terwijl Manlief zoveel kaarten in zijn hand heeft dat hij 12 keer moet nadenken voor hij wat doet, kijk ik naar mijn kinderen. En smelt bij elke zet. Elke oogopslag. Elke lach. En ik denk ineens aan mijn telefoon (de camera dan, welteverstaan) en ik spring op en verstoor als een paparazzi het moment. Tot ik ruw wordt weggeduwd en een zware baard-in-de-keel-stem hoor roepen: ‘Is het nou afgelopen, mamma!!!!’. En ik ga snel weer braaf op mijn stoel zitten. Net op tijd om vijf verpletterende acties van Manlief te zien die ik, als ik had opgelet, allemaal had tegen kunnen gaan. Wat had hij weer geluk met zijn kaarten! Tussen de 31 mislukte foto’s zat gelukkig deze.

Terwijl ik een verhaaltje vertel over soep, mogen jullie naar dit mooie plaatje kijken dat ik op weg naar het michaelsfeest maakte. (Dat was toen het nog niet regende, in de goddelijke maand september!) Want tussen koken en eten is bij ons nooit genoeg tijd om een foto te maken. Dus geen foto van soep hierbij.

Maar to the point: mijn zelfgemaakte soep heeft een serieus imago probleem! Gisteren was ik van plan soep te maken en in de loop van de dag moest ik drie keer de vraag wat we zouden eten beantwoorden. Soep dus! En drie keer hoorde ik in verschillende bewoordingen, maar met precies dezelfde lading: Getver! Dat is lekker motiverend, niet? Nou voor mij in dit geval wel: ik deed echt vreselijk m’n best om een lekkere soep te maken. Pompoen met ui en knolselderij in kippenbouillon koken, een roux maken met boter en meel en water. De groenten pureren met de staafmixer tot ik een lamme arm kreeg. Dan in kleine beetjes door de erg verdunde roux kloppenkloppenkloppen met mijn lamme arm, en nog creme fraiche erdoor! Dus eigenlijk drie keer gebonden! Romiger kan niet! En hehe, ik heb de hele maaltijd gezeurd om op- en aanmerkingen, maar NEE, het was zelfs lekker! Hopelijk onthouden ze het nu ook, maar ik ben bang dat de volgende keer als ik soep wil maken ik ze verontwaardigd moet helpen herinneren aan deze keer. En je zult zien dat de lekkerheid dan in alle toonaarden ontkend gaat worden….!

Mooi plaatje trouwens he! Ik zou ook mooie plaatjes van de regen kunnen maken, als die regen mijn scherm heel zou houden. Ik ga maar ‘ns wat nadenken over plasticzakjes!