Land van Li – weblog

… en dit is het jurkje. De derde keer zat het biasbandje eindelijk goed! Die ene heb ik dus 7 keer genaaid. Want ik naai biasbandje twee keer om vast te zetten (en dat dus twee keer fout en nog een keer goed) en omdat het dan erg uitstond, heb ik ‘m omgeslagen en nog een keer vastgenaaid…
.
Dusss… kom maar op zomer! Dan hoef ik er ook geen shirt of broek meer onder!!
.
Gister kreeg ik een mailtje van een vriendin van lang geleden (hoi El!) dat ze het leuk vindt om mij via m’n blog te volgen… We zijn ver uit elkaars buurt terecht gekomen en andere levens gaan leiden en het contact is verwaterd. Maar ik kijk zo nu en dan op haar site of ze weer wat nieuws heeft gemaakt en blijkbaar kijkt ze ook bij mij. Was helemaal vergeten dat ik haar m’n blog had doorgegeven…
Dat vind ik echt leuk van bloggen. Ik heb nogal de neiging om vooral te luisteren (of juist te gaan ratelen.. kan ook) en te observeren. Daardoor kende ik mensen vaak veel beter dan zij mij. Maar nu hoor ik zo nu en dan van mijn omgeving wat ze hier lezen. Dat maakt me blij!

• Reageer... (4)

Jaaah! Hier is mijn trots van de afgelopen tijd! Ik had een nieuwe zomerjas nodig, maar geen zin en geld om er eentje te kopen. En ik had nog een patroon liggen van farbenmix voor wat ooit een regenjas gaat worden. Daar durfde ik nog niet aan… Kan zoveel mis mee gaan. (Na uren naaien lekt ‘ie als een mandje… bijvoorbeeld…) Nee dat durfde ik nog niet. Ik was van plan om eerst een oefenmodel te maken van een lap die ik nog had liggen. Tot ik opeens ‘Pingngng’ hoorde en er een lampje aanging boven mijn hoofd. Dat was de zomerjas. Dus spijkerstof in alle kleuren op de markt gekocht en aan de slag gegaan.
De rits heb ik uit mijn versleten jas gesloopt, wat meteen de reden was dat ik deze dus echt aan moet. Want dat ik nooit meer wat voor mezelf maak komt namelijk doordat als het zover is, ik het niet aan durf te trekken. (Wat ben ik bang uitgevallen, hè!) En de eerste dagen voelde ik me ook echt vreselijk opgelaten hiermee. Maar het went al. Het helpt ook dat al drie mensen hebben gezegd… nee vier mensen hebben gezegd dat ze het een mooie vinden. Maar echt, gemakkelijk voel ik me er nog steeds niet in. Maar toch trots dat ik een jas heb gemaakt. Zelf!
.
Net na het eten heeft Manlief er eindelijk een foto van gemaakt. Daar waren er wel een heleboel voor nodig, want Roversdochter, die niet erg in de gaten had wat er gebeurde (teveel in haar ijsje verdiept) slaagde er telkens in om ook erbij op te komen. Je ziet, ik ben er nog druk mee haar te dresseren. Blijf. Daar. BLIJF!
En uiteindelijk bleef Manlief maar schieten… Tot ik er genoeg van kreeg… Wat?!? Is toch klaar? Wat?!?
.
Ik ben nu een jurkje aan het maken. Voor mezelf. Heb de smaak te pakken. Maar niet te overmoedig, ik heb echt een heel simpel patroon en ben er in geslaagd het biasbandje langs het armsgat al twee keer er verkeerd in te zetten. Zoals in: Oh het zit er niet goed in. Drie kwartier de naadjes eruit halen, kwartier er weer in stikken.
Precies op dezelfde manier. Ik snap er niets van dacht echt dat ik het andersom had gedaan. Dus morgen weer drie kwartier uithalen en er weer terug in zetten.. Wat ben ik toch aan het doen????

• Reageer... (7)

Gister heb ik eindelijk het terras weer zomerklaar gemaakt. Tot nu toe was het wat provisorisch en ongezellig. Nu staat de bank er weer. En kleedjes en kussens, en de lappen tegen de zon.
Die bank stond de hele winter onze schuur op te vullen. Best groot (2 meter) en zwaar, dus moeilijk alleen te verplaatsen. Onze tuin is maar klein, maar wel met een smal kronkelpaadje en hoogte-verschil en de schuur staat achterin. Dus hoe heb ik die bank daar gekregen???
Met hulp van Roversdochter sleepte ik hem naar het terras (!!!!) en toen moest ‘ie nog achter de tafel en kwam Leeuwenhart net thuis. Die vond het eigenlijk te zwaar en teveel werk, maar toen ik vertelde dat z’n kleine zussie hem al helemaal hier had gekregen….
Knap van ons hè!
En gisterochtend maakte ik de slinger met vlaggetjes. Alvast voor de verjaardag van Roversdochter (en alle die volgen). Leeuwenhart heeft z’n veto erover uitgesproken bij zijn verjaardag. Hij vindt zulke vlaggen echt te kinderachtig.
En dit is de give-away die ik gewonnen heb van Lisette!!! Ik heb hem meteen in gebruik genomen als tas voor al m’n haakspul. Ik sleepte steeds rond met plastictasjes, waar dan weer gaatjes in kwamen waardoor m’n haaknaalden kans zagen te ontsnappen.. Dat is nu verleden tijd! Dank je wel Liset!!!! Hij is hartstikke mooi!!

• Reageer... (11)

Bijna tien jaar heb ik m’n kinderen zelf geknipt. Leeuwenhart is maar 1 keer naar de kapper geweest in zijn bijna tien jarige leven. Roversdochter weet zelfs niet wat een kapper is. Manlief knip ik zelfs nog langer. (In tijd dan, hè. Haren langer knippen lukt me nog niet zo goed…) De ene keer lukt het beter dan de andere keer, maar nog nooit (nooit!) is het echt mislukt. Tot nu.
.
Op paasmaandag knipte ik Manlief en Leeuwenhart (Roversdochter mag ik maar heeeel zo nu en dan knippen) Leeuwenhart zei nog: Je had wel kapper kunnen worden, Mam! En ik schepte op over welke beroepen moeders zomaar uit hun mouw schudden: Kok, politieagent, diplomaat (zei ik niet, want dan moet ik zoveel uitleggen, maar is wel een goeie, he!) leraar, schoonmaker, manager…. kapper!
En ja, toen ging het mis. Voor het eerst in tien jaar heb ik hem echt verknipt! En ik moest nog douchen en daarna weg… (volgens m’n schoonouders is zondagswerk niet sterk…. Zou dat het zijn?)
.
De volgende middag tijdens het middageten vroeg ik:
Moet ik je nog opnieuw knippen?
Neuh hoeftniet….
…. Niemand vond m’n haar mooi op school.
Maar moet ik dan toch niet even..
Neh, ze wennen er maar aan.
.
Vond ik wel stoer van ‘m. Maar eigenwijs als ik was, dacht ik: Toch even die pony iets minder bot knippen. Dus ik zette ‘m voor de spiegel en pakte heel professioneel wat haartjes omhoog en knipte hier een daar wat af.
Na een poosje knippen een kreet Mam wat doe je nu!
Had ik echt een twee flinke happen eruit geknipt. Dus nu moest het nog korter geknipt. Leeuwenhart vertrouwt mij nu helemaal niet meer met een schaar. Het ziet er echt niet meer uit. Drie keer zo erg als het was!!!!
Nu ga ik hem donderdag toch nog een knipbeurt geven. Dan maar weer zo’n echt kort koppie… (Als ‘hij ‘t me nog laat doen…)
.
Op de foto’s tien jaar knippen. De laatste foto is het verknoeide kapsel, voor de laatste, desastreuze verknipping.

• Reageer... (15)

De weg naar de zon gaat over ons huis…

• Reageer... (5)

Over drie weken is Leeuwenhart jarig. Duurt nog een tijd, maar toch zijn we vast wat aan de voorpret gaan doen. Daar kun je nooit te vroeg mee zijn, toch? We hadden dit jaar op tijd bedacht dat we zo’n leuke kinderroute gaan doen. Andere jaren bedachten we dat steeds achteraf. (Ach, dat was nog leuker geweest!!!) Er zijn er een heleboel in deze omgeving, die ook erg leuk zijn voor een losgeslagen groep (bijna) tienjarige jongens. Vandaag hebben we er met z’n drieën twee gelopen om eens poolshoogte te nemen. Eentje door het bos met kompas en opdrachten tussendoor en de ander rond een boerderij met allerlei voetbal opdrachten. Eigenlijk waren ze allebei erg leuk en kon Leeuwenhart niet kiezen. Dus besloten we om te voetballen op z’n partijtje en de familie een dag later het bos in te sturen.
.
We hebben zo’n lol gehad met z’n drieën! Roversdochter vast ook, want die is een dagje bij kleine oma, waar ze dol op is.
Manlief heeft Leeuwenhart voorgedaan hoe je in een boom klimt. (Niet dat ‘ie dat niet wist, hoor. Hij deed alleen alsof, om z’n vader de boom in te krijgen!!) We hebben wat rondgerend, naar de vogelconcerten geluisterd, op alle denneappels gestapt (want dat gaf zo’n mooi geluid) gespeeld met takken en eikels… Zijn moe en hongerig geworden, hebben in een mooi stadje wat gegeten en rozig in de warme auto naar huis gereden. Met de Young Gods in de cd-happer.

• Reageer... (10)

Jongens, allemaal geweldig bedankt voor jullie relativerende en opbeurende woorden op mijn vorige bericht!! Ik ben alweer in de stijgende lijn…. We hebben een weekend met een explosief begin en een zonnig einde gehad.
.
Leeuwenhart ging logeren bij opa en oma. Soms heeft ‘ie daar ineens een geweldige zin in. Lekker twee dagen volledige aandacht van opa en oma. Geen gezeur van z’n zusje, geen concurrentie…
.
Wij gingen hem brengen, maar het vertrek had al heel wat voeten in de aarde. Roversdochter wilde perse haar korte broek aan en dat mocht best. (Ik ben de beroerdste niet, met kniekousen eronder leek het mij warm genoeg.) Maar toen het puntje bij paaltje kwam en alles aangetrokken was, bedacht ze zich en zette wat uitroeptekens achter haar standpunt door hard te huilen. Dat wel duidelijk was hoe graag ze een andere broek aan wilde! Wij hadden ondertussen jassen en schoenen al aan, het wachten was op mevrouw. Dus ik zei dat dat echt niet ging gebeuren en dat we nu NU weg gingen. Zij nog hartverscheurender huilend de trap op op weg naar die andere broek (die vol vlekken, zand en aarde zat). Beneden aangekomen pappa dwingend haar te helpen huilde ze met heel diepe uithalen dat ze zich niet zo lekker voelde door dat harde huilen. Nou, toch maar even vasthouden… Ach, schatje toch! Toen, een beetje bijgekomen en nu dus die gewilde broekmetvlekken aan, zei ze met nog wat snikken en zuchtjes en een heel zacht stemmetje, dat ze toch liever die andere broek aan deed…. (Aaaaaargh!!!!!!!)
Leeuwenhart was ondertussen al naar de auto gevlucht. Die kan zulke uitbarstingen niet zo goed verdragen.
.
Toen we allemaal weer bedaard waren en Roversdochter (met vlekkenbroek! want helemaal gek zijn we toch niet!) in de auto zat, reden we naar opa en oma. We leverden een intens tevreden Leeuwenhart af en hebben de rest van de dag als een gek heen en weer gereden om allerlei losse klusjes te doen. (De bergen werk zijn nu toch wel zichtbaar lager geworden.)
.
We vonden dit ook een goeie gelegenheid om met Roversdochter een verrassingsdagje te houden. Eens in de zoveel tijd doen we dat. Verrassingsdagjes. Soms met z’n tweeën, soms met een van de kinderen apart. En Roversdochter vond dat zij nu wel zo’n dagje verdiende, aangezien Leeuwenhart helemaal suf verwend zou worden bij opa en oma. Vonden wij ook wel.
.
Dat werd de dierentuin in Epe, de Wissel. Dat is echt een leuk klein dierentuintje. Goed te behappen door jonge kinderen. Geen spectaculaire dieren als olifanten en tijgers, wel aapjes, vogels, een nijlpaard… en een kinderboerderijtje (met nu heel lieve kleine en eigenwijze grote geiten). En een lekkere speeltuin.
Het was een heerlijk middagje. Het zonnetje kwam speciaal voor deze gelegenheid nog even terug. En ik was niet meer zo heel moe en sacherijnig! We hebben rondgeslenterd, naar de verzorgers geluisterd toen ze de dieren voerden, Roversdochter heeft zich laten schminken als vlinder, (eng, maar durfde toch!) en toen poffertjes gegeten, en spelen maar…!

• Reageer... (5)

Met grote broer aan de hand ernstige gesprekken voerend in de palmpasen optocht lopen…
.
Maar wat is er toch mis met mij, de laatste dagen… Ik ben me toch moe en sacherijnig!!! Ik zie alleen de bergen werk die zich om mij heen verzamelen en het lekkere zonnetje buiten waarin ik wil genieten en aan mijn vlaggetjes haken maar waar ik maar niet aan toe schijn te komen. Terwijl de bergen om me heen ook niet erg duidelijk kleiner worden… Ik zit niet echt in de goede stroom van het leven. Iedereen om me heen en hier in blogland geniet van de lente en ik zit er tussen met zwarte wolkjes om me heen giftige pijlen af te schieten. Geen goed gezelschap…
.
Het gaat wel van super up naar super down merk ik de vorige post net terug lezend. Ik ga me wel even koest houden tot ik weer vrolijker ben…

• Reageer... (9)