Land van Li – weblog

Roversdochter is weer naar school. Het duurt nog maar twee (nee minder zelfs!) weken voor de vakantie begint, de zon schijnt.. Het leven is mooi… Maar ik zit in een plaatselijk zwart wolkje. Ik ben klagerig en mopperig. Ook hier. Ik lees de laatste berichten door en merk dat ik steeds klaag. En ik ben ervan overtuigd dat dat niet helpt om me beter te voelen. Het ondermijnt m’n goeie zin. Maar het lukt me even niet de laatste tijd!
.
Behalve als ik iets maak. Groot of klein maakt niet uit. Dat is echt een zonnetje in m’n dag. Dat ik dan soms het gevoel heb dat er iets fijns in de lucht hangt. Zo’n vaag blij gevoel. Alsof er iets erg leuks te gebeuren staat… Wat was er ook weer voor leuks? Oh ja, ik heb net iets moois gemaakt. Ik geloof mezelf dan eerst niet zo, denk dat er vast iets anders moest zijn… Maar nee. Alleen dat.
.
Dus. Ik beloof mezelf nu, ter plekke, elke dag iets te maken. Groot of klein, maakt niet uit. Als het maar af komt (of .. na ja, dat hoeft mss ook weer niet.. het moet in ieder geval niet een ikmoetdatnogafmakending worden!!!)
.
Dit bloemetje maakte ik net voor Roversdochters juf. Die dit jaar de vaste inval-juf was en vandaag voor het laatst was. Volgend jaar komt er iemand anders dat doen in deze klas. En ik zal er straks nog een maken voor de juf van Leeuwenhart. Die het best moeilijk had, dit jaar, met errug kritische ouders. En waar ik in het begin ook behoorlijk mijn vraagtekens bij had, maar toen ik zag hoe enorm Leeuwenhart is gegroeid dit jaar en hoorde dat hij haar echt een fijne juf vind, was ik helemaal om!
.
Ik zag het idee bij meisjesmamma, maar vond voor deze stofjes dat er wat meer beweging in moest. Dus bij elke bloemetje een klein stukje in elkaar geregen. Nou ja, je ziet het op de foto’s. En geen veiligheidspeltje, maar een lintje erachter. Want ik had geen speltjes meer. En ik vind een lintje ook best mooi.

• Reageer... (8)

Dus. Roversdochter kreeg oorontsteking. En flink ook. En ik zette mezelf weer opzij en leverde mijn slaap en ik-tijd in. Ze is nu weer aan het opknappen, niet meer ziek, maar nog wel schuchter en prikkelbaar. En ik smacht naar leuke dingen!!! Ik heb er vandaag ineens geen zin meer in om in huis te zijn en steeds maar rekening te houden met iedereen (inclusief mezelf). Ik voel me opstandig, spilzuchtig en uithuizig. Ik weet dat we dit weekend saai en rustig moeten doorbrengen, maar bleh, ik wil arm in arm met m’n lief naar een leuke stad, lekker op een terrasje zitten, veel geld uitgeven, lange goeie gesprekken voeren en dan door bossen en onweersbuien naar huis rijden met een goeie cd aan en thuis lekker eten, een mooie film op en laat naar bed.
.
Maar buiten dat hadden we wel een heel fijn Sint Jansfeest vrijdag!! We liepen een eind langs het water met bloemen in het haar. We zongen en we dansten oneindig met-blote-voeten-in-het-gras van de rivier de Rhone en andere liedjes op de tonen van de accordeon. We aten taart met bessen en bloemen, wafels, pannenkoeken en cake. We dronken koffie, diksap en vruchtenbowl-met-jeugdsentiment. En na bellen te hebben geblazen en gejonast te zijn gingen we errug moe naar huis, terwijl de anderen over het graspaadje tussen de bloemen en bessen naar het vuur liepen om broodjes aan een stok te bakken en als-ze-het-durven eroverheen te springen. We vonden het op de fiets nog jammer dat we al naar huis gingen, maar eenmaal thuis waren we vooral heel moe en tevreden. We hebben samen op de bank nagenoten en uitgerust. En ’s avonds in bed hadden we het er nog over. En in ons slaapverhaaltje bleven we nog liggen op ons kleedje in het gras en hadden we nog een restje liedjes in onze oren, taart in onze mond, dans in onze lijven, de lucht van het gras in onze neuzen en bloemen in onze haren….
.
Verder heb ik van de week een inspiratieboek gekocht over borduren. Waarin hele leuke patronen, maar vooral een schatkist aan inspiratie. Ik kan er niks van lezen, want het is Japans, maar zoals Lisette al schreef: dat maakt helemaal niet uit, want alle foto’s maken het duidelijk genoeg.
En ik heb letters geborduurd om op een schooltas te naaien. En ik heb de schooltas gemaakt, maar zonder de letters, want als het over een tas voor mijn dochter gaat, heb ik nog maar bar weinig in te brengen. Dus wat zal ik met de letters doen???
(En oh, als je je afvraagt waarom ik zo ingewikkeld mijn kinderen bijnamen geef, maar ze wel op foto’s laat zien en nu de letters op een foto: Ik wil liever niet dat vriendjes die googlen op namen zo hier terecht komen.)

• Reageer... (5)

Ik was dus van plan om ’s middags met Roversdochter lekker in bad te gaan, en vroeg naar bed om wat bij te komen… Maar alles liep weer eens anders.
.
Nadat ik eerst de halve ochtend heerlijk met twee vriendinnen en hun kleine kinderen op een terrasje had gezeten, en er almaar mensen kwamen aanlopen voor een praatje of een groet, of er even bij kwamen zitten, en de kinderen over de stoep kropen naar andere kinderen en we lekker cappuccino hadden gedronken, belde een van de twee tussen de middag op met pick-nick plannen bij de rivier. Snel broodjes smeren en op naar school om de kinderen te halen en de weg en de dijk over te steken en ons te installeren op het kleine beschutte strandje. Zon, zand, water, blote kindjes, zandkastelen… Hoeveel heerlijker kan het leven zijn! En dat zo onverwacht op een gewone door-de-weekse-dag…
.
Maar: thuis aangekomen kreeg Roversdochter koorts, en flink ook. ’s Avonds was het ineens boven de 40! Om half vijf met haar in bed gekropen (want ze was panisch om alleen te zijn). En buiten de paar uurtjes ’s avonds dat Manlief bij haar was, lag ik bij mijn gloeiende meisje tot het eind van de volgende dag. Ze was te moe en te ziek om zelfs maar rechtop te zitten zonder steun. Even snel een paar slokjes water of een hapje yoghurt en dan snel weer liggen…
Wat kan een dag anders lopen dan gedacht!!!
.
Oh ja. De foto komt uit het archief. We waren laatst onze enorme hoeveelheid foto’s aan het doornemen om er nu eens echt wat mee te doen, en toen kwam ik deze tegen en ik werd er op slag verliefd op… Een lekker rommelig stapeltje geliefden!

• Reageer... (4)

Roversdochter maakt een enorme ontwikkeling door, nu. Een van de dingen is dat ze ineens als een razende aan het tekenen geslagen is… Gister na het eten ging ze op de vloer zitten en tekende en tekende terwijl ze druk erover vertelde. Dit is het resultaat. Ze maakte zichzelf (elke figuur in een kindertekening is een weerspiegeling van het eigen ik, ook al is het eigenlijk een vader/heks/kabouter..) met een vliesje om zich heen en een sleutel eraan. Net boven de aarde, met een bijna-verbinding. Ze was ongelooflijk precies: schouders, ellebogen, oren met oorbellen, een broek met een gedetailleerde gulp en een heel dunne jurk eroverheen, en schoenen met hakjes. Een enorm hoofd met ogen met pupillen en een geweldig brede lach!!! En: groeistelten! Wat? Groeistelten! Wat zijn dat dan? Weet je dat niet? Die heeft iedereen hoor, alleen zie je ze niet, maar ze zitten hier (tekent allemaal puntjes op het voorhoofd) Anders kunnen je haren ook niet groeien…
Als je goed kijkt naar de tekening van je kinderen, kun je eventjes bij ze naar binnen gluren…
.
Ik maakte een zakje snel even tussendoor. Fijn even een momentje voor mezelf. Roversdochter gaat wel weer naar school, maar wordt nog bijna elke nacht angstig wakker. Het holt mij uit, vanbinnen. Ik heb mijn slaap zo nodig om heel te blijven. Heb het gevoel dat het leven aan het uitproberen is hoever ik nog kan rekken… Nou. Niet veel verder, Leven! Dat je dat weet!
.
Gister was ik bij een lieve vrouw die ons helpt om alle stukjes bij elkaar te houden en ons steeds weer even heel maakt. Nu voel ik pas echt hoe moe ik ben. Kan ik niet meer doen alsof en gewoon doorgaan. Maar ik ga vanmiddag lekker met Roversdochter in bad zitten, vanavond iets makkelijks eten en vroeg naar bed. En dan denk ik dat ik de energie weer ga voelen…
En gisterochtend, Leeuwenhart was vrij, zijn we samen na Roversdochter afgeleverd te hebben, wat gaan drinken, een vakantieboek gaan kopen en om de prachtige grote vijver gefietst. Hebben het water en het gras geroken, heel veel ganzen en schildpadden (!) gezien en vogeltjes gehoord… Zo’n heerlijke verwen-ochtend maakt het leven weer goed!!!

• Reageer... (5)

Naar aanleiding van Lisette d’r verhaal dacht ik over mijn eigen ontwikkeling van de afgelopen jaren..
Toen ik tien jaar geleden net was bevallen van mijn eerste kind kwam ik er hardhandig achter dat ik hooggevoelig ben. Deze nieuwe situatie met een kind (ook gevoelig en veel huilend) was veel meer dan ik aankon en ik raakte depressief. Na anderhalf jaar voelde ik me een stuk beter en kreeg ik de ziekte van pfeiffer als toetje. Steeds moest ik weer stapjes terug doen ik wat ik kon doen. Een ding tegelijk was erg belangrijk. En toen ik weer helemaal beter was besloot ik om niet meer terug te gaan werken, maar al mijn tijd en aandacht aan mijn kind te geven. Dat was voor mij het beste. En toen ging hij naar school en was er ruimte voor de volgende. En ik leerde steeds beter weinig zelf te willen en me in het moment te dompelen. In met de jongste boodschappen doen, waarom-vragen te beantwoorden, voor te lezen en giechelen. In met de oudste naar zwemles te gaan, halen en brengen bij speelafspraken, levensvragen te beantwoorden, voor te lezen en giechelen. Ik mopperde nog wel als ik moest koken als ik al zo’n honger had en twee ruziënde kinderen de kamer afbraken, of als ik nachtenlang m’n slaap moest uitstellen vanwege verkouden, zieke of angstige kinderen. Maar buiten dat kon ik langzamerhand steeds beter toe met weinig ruimte voor mezelf. Een ding tegelijk.
En toen ging de jongste ook naar school en had ik ineens veel (wel drie uur per dag) tijd voor mezelf. En meteen – nee al in het voren – begon het te kriebelen om weer creatief te zijn, dingen te maken. Meer van mezelf naar buiten te laten. Mijn plekje weer in te nemen.
Ik begon met bloggen en ging plannen maken om veel dingen te maken om dat dan te verkopen. In een winkel en op marktjes. (Niet bijster origineel, maar ik hoopte dat er nog wel een plekje voor mij over was…)
.
Nu is het schooljaar bijna afgelopen en maak ik veel, maar van alles steeds 1. Want voor ik aan een reeks kan beginnen is er weer een vakantie of een kind ziek of moet er een feest bijgewoond of voorbereid worden… Mijn plannen maken gaat wel door, maar de tijd ervoor is er niet. Nu moet ik mezelf weer toe roepen niet teveel te willen en in het moment te zijn. Maar dat is moeilijk te combineren met ambitie…
.
Deze week – de week na alle feesten, de week dat ik weer kon beginnen met iets – begon met een oververmoeide Roversdochter. Zij had ook een drukke maand en teveel spanning voor haar verjaardag gehad en toen meteen het pinksterfeest erbovenop. Ze ging weer wakker worden in de nacht en niet meer slapen. Ze durfde niet meer alleen door het huis te lopen, niet meer alleen naar de wc, niet meer alleen te slapen. Ze moest flinke tijd op schoot doorbrengen, voorgelezen, geknuffeld. Niets meer hoeven, niet naar school, weer een stapje terug in de mammaruimte.
.
En ik moest dus weer mijn ikruimte inwisselen voor mammaruimte.
Steeds weer oefenen in niet teveel willen, meegaan met de stroom, leven in het moment.
.
Zondag was ik teleurgesteld. Boos. Maandag sputterde ik wat tegen. Dinsdag dacht ik: Kom wat kan ik nu wel doen? (Zie de armbandjes…) En vannacht dacht ik terwijl ik Manlief uit bed duwde en Roversdochter er voor in de plaats legde, dat het toch wel heerlijk is, mijn kleine knuffeltje weer even zo dicht bij me..
.
Volgende week misschien dan: Weer een jas (stof al gekocht, en al drie verschillende versies bedacht) Een theepotonderzetter. Kleine zakjes om dingen in mee te nemen. Een neeikhoefnieteenplastiktasjetas.
Wie weet…

• Reageer... (17)

Hiervoor hadden we geen tijd meer tijdens het feestje gister. Dus deden Roversdochter en ik dit vanmiddag na school. (Naar een idee van mijn vriendinnetje!)

• Reageer... (5)

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
We maakten toverstokjes van twee sterretjes van paars karton op elkaar gelijmd met daartussen lintjes en het stokje en wat glitters erop.
(De knijpers klemden het op elkaar tijdens het lijmen.)
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
En toverdrankjes. Ze mixten verschillende sapjes en deden er een bolletje vanilleijs in en dan spa-rood.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

• Reageer... (1)