Land van Li – weblog

Zonet heb ik weer een zakje gemaakt. Met van die leuke knoopjes van vroeger op de klep. Ik vond ‘m eigenlijk een beetje saai, tot ik bedacht er die knoopjes op te naaien.
.
Maar om het nu even ergens anders over te hebben: phoeh, ik voel me toch volwassen ineens!!! We hebben met ons gezin een nieuw ritme gevonden. Op zondag poetsen we ons huis! En nu is alles alles plotseling de hele tijd door schoon en opgeruimd!!
En!! Om het nog wat erger te maken: we hebben ook onze administratie en geldzaken allemaal eens goed opgeruimd en bekeken, en hebben een nieuw Financieel Systeem ingevoerd. En nu gaan we toch bezuinigen!! Zodat we ineens alles onder controle hebben!!! Ik loop nu dus niet meer met m’n trui over m’n hoofd door het huis, maar gewoon met m’n ogen open, en ik zie haast niets meer waarbij ik moet denken oeidatmoetiknudoenmaargeentijdgeentijd!
.
Tgg, en nu snap ik dus plotseling niet meer waarom ik toch al die jaren het nietnietniet voor elkaar kreeg.. Het kost echt haast geen tijd of moeite!
.
Nah. In feite snap ik het wel. De kinderen worden ouder. We hebben in de vakantie voor het eerst een echt spelletje met z’n vieren gespeeld. Dus niet een kinderspelletje, memorie of zwartepieten, maar een echt spel. En leuk! Zonder gemopper! (Roversdochter schopte alleen twee keer haar glas omver, omdat ze op de tafel zat, maar in plaats van het maar te laten liggen omdat er zoveel stof onder de tafel ligt dat we daar onze schone doekjes niet doorheen gaan halen, konden we het zo opvegen…) En we hebben sinds kort ook echt ontspannen maaltijden. Gezellig kletsen en grapjes maken, in plaats van politie-agentje spelen. En ze helpen dus ook mee opruimen en poetsen op zondag. (Daar zijn we met ons allen maar zo’n 2 uur mee bezig!)
.
Dus. Aan alle wanhopige moeders in zwarte plakkerige huizen: alles lost zich vanzelf op zodra uw jongste kind 5 is! Dan slaap je weer, lach je weer, en ben je zomaar weer gewoon je leuke zelf in plaats van die slovende zwoegende mopperkont.

• Reageer... (14)

En daar ben ik dan eindelijk!!! Er waren weer zoveel rare dagen dat ik geen tijd had om een berichtje te schrijven. En dat terwijl ik vorige week al door eloleo en gisteren door daan uit de linkenwinkel in de categorie awards, de honest scrap award kreeg uitgereikt!!! Het lijkt heel ondankbaar dat ik nu pas reageer, maar echt echt ik ben zeer vereerd zeer vereerd!!! Dank jullie wel allebei!!!
.
.
.
.
Oke, nu moet ik tien dingen over mezelf vertellen:
1. Ik kan niet meer dan 1 ding tegelijk.
2. Ik kom wat moeizaam op gang.
3. Maar daarna doe ik dat ene ding wel heel snel.
4. Mijn oren gaan dicht zitten als het te druk is om me heen. (Leeuwenhart heeft daar ook last van. Die zit nu met 30 andere kinderen in een klein lokaaltje en is een week echt flink slechthorend geweest.. Ik merkte dat ik tegen iedereen begon te schreeuwen aan het einde van die week…
5. Manlief en ik hebben drie weken achterelkaar 3x per week hardgelopen.
6. Daar kwamen mijn knieën tegen in opstand. Ze zeiden dat ze echt nog nooit zulk zwaar werk hadden moeten leveren en zijn nu aangesloten bij de vakbond.
7. Ik ben flink in onderhandeling met die vakbond, want ik wil heel graag verder rennen, omdat
8. ik vorige week mijn broek bij naailes kon passen en er sinds het maten-opnemen bij het begin van de naailes 4 centimeter van mijn heupen spoorloos zijn verdwenen!!!
9. en het voor het eerst sinds tijden was dat manlief en ik zo lekker lol maakten zonder de kinderen. (Weet je wel dat je tijdens het rennen echt heel gekke sprongetjes kunt maken?)
10. Manlief en ik zijn al 18 jaar bij elkaar. (Waaah!! Dat is al bijna zo lang als mijn ouders getrouwd waren toen ze gingen scheiden!!!!)
.
Ik geef deze award nu aan
Jente, omdat ze dankzij haar bezuinigingen zo creatief leeft en mij daarmee aansteekt
Pien, omdat ze steeds plukjes kwetsbaarheid en creativiteit rondstrooit
Susan, omdat ik het zo leuk vond om haar herkenbare stukjes te lezen en ik haar al een tijd mis..

• Reageer... (2)

Ik heb landvanli-visitekaartjes gemaakt. Zat al wel een jaar in de planning. Maar op wat halfslachtige pogingen na, kwam het er steeds niet van. Nu wel!! En ik ben blij dat ik er niet aan toe kwam, want nu is het echt iets van mij geworden. En niet een van de dingen die ik bij anderen zo mooi vind!! De winkel begint eindelijk een beetje vorm te krijgen..
.
En ik heb (ook eindelijk) alles voor the toy society vertaald en geprint. Dus ik ga zo nog even zakjes kopen en dan m’n eerste knuffeltje droppen!! Hoeoe, spannend! Ben benieuwd waar ‘ie terecht zal komen….
.
Ik ben nog steeds aan het bijkomen van alle drukte van afgelopen tijd. Daar doe ik altijd lang over. Eerst met oogkleppen door het huis dwalen om weer een beetje in mezelf te landen. (Die oogkleppen zijn echt nodig, want anders zie ik overal waar ik ga bergen werk liggen, en dat werkt niet echt ontspannend!) En dan, als ik m’n plekje weer gevonden heb (duurt een paar dagen zonder verplichtingen) dan gaan de oogkleppen af en schrik ik me een bult. En dan ben ik dagen aan het opruimen, poetsen, strijken.. En dan moeten alle andere dingen gedaan worden die zijn blijven liggen. Van die staartjes waar ik niet meer echt energie van krijg, omdat het echte werk al een tijd geleden is gedaan en het in mijn hoofd al van het lijstje was afgestreept. Maar die wel moeten. Een keer… Daar ben ik nu zo’n beetje. En hierna mag ik weer lekker moois maken. Wat ik ter plekke verzin!!!
.
(Streng ben ik voor mezelf. Maar dat moet echt, want anders komt er nooit iets af en wordt ik erg ongelukkig…)

• Reageer... (11)

Langzamerhand komen mijn eigen beelden weer boven. Tot nu toe maakte ik veel naar aanleiding van dingen die ik bij anderen zag, met een liset-sausje erover. Omdat ik zo blij was het te kunnen maken. Maar nu gaan de dingen er weer uitzien als lisetdingen… Deze huisjes, bijvoorbeeld, hebben echt lisetvormen en er zit ook een lisetfiguurtje bij. Blij word ik daarvan!
.
Zowiezo wordt me steeds duidelijker wat mijn dingen zijn. Hoe ik graag wil leven. In plaats van telkens te proberen zo te zijn zoals ik denk dat anderen vinden dat het moet… Zulk soort pogingen zijn echt dagvullend en heel vermoeiend!!! Ik wil niet schoon en ordelijk leven, maar rommelig en slordig. Zoals dat hotel waar we toevallig terecht kwamen om thee te drinken in de vakantie. Daar stonden tafeltjes op een grasveld met een stuk gaas ertussen waar konijntjes in huppelden. De hotelgasten hadden her en der hun spullen verspreid en zaten gezellig met hun toevallige buren te kletsen terwijl hun kinderen naar de vogeltjes in een volière floten. Binnen stond in de serre een stofzuiger uit te rusten op een verlopen tapijtje. Het had dezelfde sfeer als de muziek van Beirut. Ik kan zo genieten van andermans rommelige huishouden! (Maar ik geniet ook als mijn eigen huishouden op rolletjes loopt! Dat je niet denkt dat ik hier een of andere theorie ga verkondigen over geluk en chaos. Ik ben alleen wat heen en weer aan het schuiven in mijn hoofd!)
.
Nu ga ik naar beneden en haal Roversdochter voor de tv vandaan en zet mezelf ertoe om eindelijk de keuken te ontrommelen en eens te kijken of er nog iets eetbaars valt te maken uit de inhoud van de koelkast. (poeh, lange zin, zeg)

• Reageer... (11)

Naar een patroon van Gabriela, gevonden bij Liset deze slofjes gehaakt. Eerst maar eens in het klein geprobeerd, voor Pop. Was wel even goed zoeken om een pop te vinden met voeten, want die geweldig mooie handgemaakte poppen hebben alleen zo’n stompje onder aan hun benen. (Merkte ik toen ik Miema, Roversdochters favoriete pop van dit moment de slofjes aan wilde trekken. Dat was echt geen gezicht.) Het is nog niet zoals het moet. Ik had even een blik op het patroon geworpen voordat we gisteren naar schoonouders vertrokken, maar voor het mooie puntje dat omhoog hoort te staan, moest ik nog iets beter kijken. Oké, nieuwe ronde, nieuwe kansen!
.
Vandaag ben ik aan het uitpuffen, na een meer dan geslaagd feest deze zaterdag. Samen met vriendin die ongeveer in dezelfde tijd jarig is, gaven wij een feest. Het leek erop dat er niet zoveel mensen zouden komen, en omdat het weer niet zo geweldig zou worden, verplaatsten we het toneel van bos naar binnen. Maar toen kwamen er toch steeds meer mensen en kinderen… Naderhand, toen we uitgeteld soep en restjes van het feest zaten te eten, telden we 40 mensen, waarvan de helft kinderen onder de 6 jaar!!! De hele vloer lag bezaaid met speelgoed en kinderen… niemand kon zich meer bewegen!
Maar het was erg gezellig!!! We hadden taarten en cake zonder suiker gebakken, en ook kaaskoekjes en stokbrood en ijsthee. Die we uiteindelijk ’s avonds zelf hebben opgemaakt, omdat we ze waren vergeten. Bij de wijn, die we ook waren vergeten..

• Reageer... (7)