wat ik nu allemaal niet doe
Als eerste kreeg ik van Lisette van blending blue (en van LittleZ) een award. En nu is de bedoeling dat ik 7 dingen over mezelf schrijf en hem dan doorgeef, en dat ik het plaatje op m’n blog zet. Maar helaas is mijn blog weer wat opstandig en mijn moeder die normaliter altijd wel iets bedenkt om te sussen, is druk bezig met zorgen voor anderen… Dus: bedankt Lisette!! Ik ben erg blij met mijn award, maar ik moet even wachten met erop reageren!
.
En ik kreeg van Daan een hele mooie mandala, en die wil ik natuurlijk graag laten zien, maar dat kan nu dus ook niet… Ook dat komt een andere keer. Maar ik wil je nu wel graag bedanken!!! Dank je wel Daan, ik vind hem prachtig! Hij heeft een ere plaatsje gekregen!!
.
En ik wilde het rokje laten zien, dat ik van een trui van Manlief maakte. En ook de kerstboom-haaksels waar ik erg tevreden mee ben. Maar ook dat komt een volgende keer. We wachten op de mediator, mijn blog en ik.
Ik heb m’n naaimachine een weekje op een retraite gestuurd. Ik hoop dat ‘ie het naar z’n zin heeft en dat ‘ie volgend weekend weer helemaal opgeknapt weer thuis komt. Maar ondertussen heb ik ontwenningsverschijnselen. Het is helemaal niet zo dat ik ‘m elke dag gebruik, maar om de een of andere reden kan ik nu niks anders bedenken om te doen…
Na vele vele uren werk (en vele vele naden uithalen!!!) is mijn broek af!! Na de zomervakantie ben ik begonnen met naailes om te leren kleding in te maken die aan mijn maten zijn aangepast. En nadat ik naïef een model uitzocht dat errug ingewikkeld bleek te zijn, heb ik enorm veel geleerd. Nu kan ik, als ik nog meer centimeters ga kwijtraken (ja graag!) de broek weer onder de machine leggen en er weer een nieuw naadje op precies de juiste plaats in maken. Ik heb geleerd hoe ik netjes en precies kan werken. (De vraag is daarna natuurlijk of ik dat dan dus ook in de praktijk ga brengen…) Ik heb een gulp en rits van voren gemaakt. (Een hele les mee bezig geweest, wist ik eerlijk niet, dat dat zo veel werk was!) En van sommige dingen is dan wel de vraag of ik het zou kunnen zonder toeziend oog..
Deze foto’s had ik al gepost, maar door weg- werkzaamheden aan mijn blog waren ze verloren geraakt. Dus nog een keer de huisjes van 
De pyjama was nog niet op, dus maakte ik er ook nog een ezeltje van. Heeeel zacht, omdat pyjama al een hele tijd was gedragen en gevuld is met wol. Patroontje heb ik uit een boek uit de jaren 70. Nu wil Roversdochter ook nog een jurkje uit de pyjama voor de pop! Ik hoef nooit meer lappen te kopen, op die manier… Ik heb een enorme stapel oude kleren liggen om dingen uit te maken. Maar snuffelen op de markt en in de kringloop is juist zo leuk!!! Ik geloof dat ik noooit tijd genoeg heb om alles te maken wat ik zou willen en kunnen. Dat is rijkdom die best een beetje op mijn schouders drukt… 
Roversdochter was intens verdrietig dat haar lievelingspyjama haar te klein was geworden. Ze huilde dikke tranen. En nu hou ik er sowieso niet zo van om dingen weg te gooien, dus maakte ik er net een rokje van. Met in de voorkant een stuk van een andere pyjama en in de achterkant een stuk van een hempje. De band is een mouw en ik voerde hem met een voering van een rokje van mezelf waar ik al eens een jurkje van maakte. Ik naaide er een rondje op dat ik uit een sok knipte en zigzagde langs de rand. Er moet nog elastiek in, maar eerst even passen straks. Ik hoop dat het haar goedkeuring kan wegdragen, want dat weten we maar nooit met mevrouw Wispelturig! 
Meer en meer maak ik mijn eigen dingen met mijn eigen beelden. Nu twee figuurtjes, fie en fee. Ik ben van plan om meer van zulke figuurtjes te maken die met magneetjes op een achtergrond kunnen rondwandelen. Ik ben helemaal blij!